Ushbu maqolada ayol qahramonlar obrazini tasvirlashda yozuvchi uslubining leksik-semantik, sintaktik, kompozitsion va poetik-pragmatik vositalari tizimli tahlil qilinadi. Hamda, nutq va personaj nutq nisbatlari, narrativ fokalizatsiya, ichki monolog, psixologik tafsilot, metafora va ramzlar, intertekstualik hamda milliy-madaniy konnotatsiyalar orqali ayol xarakterining shakllanish mexanizmlari ochib beriladi.

Ushbu maqolada ikki turli dunyoqarashga ega yozuvchilarning shaxs va jamiyat o’rtasidagi ziddiyat muammosiga yondashuvlari tahlil qilinadi. Bunda yozuvchilarning ijodiy uslubi, falsafiy qarashlari va shaxsiy tajribalari ularga qanday ta’sir ko’rsatgani o’rganiladi. Maqolada shaxs va jamiyat o’rtasidagi murakkab munosabatlar, individualizm va kollektivizm, ijtimoiy normaga qarshi kurashish kabi mavzular, shuningdek, yozuvchilarning turli uslubiy yondashuvlari orqali bu masalalarning o’ziga xos ifodasi ko’rib chiqiladi. Maqolada Kafkaning va Tolstoyning asarlaridagi shaxs va jamiyat o’rtasidagi ziddiyat muammosiga turlicha yondashishlari tahlil qilinadi.

Mazkur maqolada Abduqayum Yo‘ldoshev ijodidagi lingvopoetik tasvirlarning estetik qamrovi tahlil etiladi. Xususan, muallifning “Puan­kare” va “Boy” hikoyalarida qo‘llangan metafora, epitet, parallelizm hamda personifikatsiya kabi badiiy ifoda vositalari misollar asosida ochib beriladi. Lingvopoetik uslublar orqali yozuvchi tomonidan yaratilgan obrazlar, til va tafakkur uyg‘unligi estetik jihatdan baholanadi. Shuningdek, Yo‘ldoshevning badiiy uslubi zamonaviy o‘zbek adiblarining ijod uslubi bilan qiyosiy tahlil qilinadi. Tadqiqot davomida lingvopoetik vositalarning o‘quvchi dunyoqarashiga ta’siri, estetik tafakkurni shakllantirishdagi o‘rni ochib beriladi.

Mazkur tezisda Aziz Nesinning “Yolg‘onchi farishtalar” hikoyasi tahlil qilinib, undagi poetik xususiyatlar, yozuvchining kinoyaviy va satirik uslubi yoritilgan. Asarda inson tabiatidagi ikkiyuzlamachilik, soxta “ezgulik” va ijtimoiy illatlar hajv orqali ochib berilgani ilmiy asosda tahlil etilgan.

Bu maqolada Nazar Eshonqulning  qissalari va ular haqida qisqacha tahlili bayon qilinib, unda mulallifning sarlavha qo‘yish mahorati va asarlardagi reallik hamda yozuvchini  boshqa ijodkorlardan qanday farqli bo'lishi, uning o'ziga xos uslubi haqida so‘z boradi.

Ushbu maqolada hikoyalarni tahlil qilishdagi asosiy unsurdardan biri makon va zamon munosabatlarining oʻzaro aloqadorligi hamda muallifning ijtimoiy davr xususiyatlariga oʻzaro munosabati va qolaversa, oʻz turfa tajribalaridan kelib chiqqan holda yondashuv uslubining natijasi oʻlaroq, jamiyatga, keng jamoatchilikka xizmat qiluvchi asar bilan baholanadi. Shuningdek, maqolada hikoyaning mavzusi uning yozilish sababi tarixiga toʻxtalib oʻtilib, nima sababdan mavzu va makon zamon tanlangan ekanligini ochib beriladi hamda yozuvchi tomonidan ilgari surilgan ideya va gʻoyalarning tahlil etilishida qahramonlarning oʻzaro munosabatlari, ichki psixologik holatlari va  muallifining oʻziga xos uslubi yaʼni ifoda uslubi ochib beriladi. Bunda, muallifning qaysi makon va zamon munosabatlar bilan aloqaga kirishayotgan ekanligi ham muhim vosita va detallardan biri ekanligi ham e'tiborga olinadi.

Ushbu maqolada Ulugʻbek Hamdam romanlarida obrazlilik haqida fikr yuritilgan. Yozuvchi uslubi va idealidagi qahramonlar dunyoqarashi tahlilga tortilgan. Tadqiqot obyekti sifatida yozuvchining “Muvozanat”, “Isyon va itoat” romanlari olingan.

Ushbu maqolada folklor va folklorizmning badiiy asarlardagi o‘rni va folklor janrining Erkin A’zam qissalari bilan o‘zaro uyg‘unligiga urg‘u berildi. Erkin A’zam asarlarida folklorizm tushunchasining mutanosibligi,yozuvchi folklor  namunalarini qo‘llashdagi hayotiylik uslubi, ortiqcha soxtalik va jimjimadorlikdan holi holda xalqimiz merosini badiiy sindirish mahorati bilan zamonaviy o‘zbek adabiyotiga katta hissa qo‘shdi. Xalq og‘zaki ijodi namunalari asrlar davomida bizga yetib kelgan milliy qadriyatlarimiz timsoli bo‘lib, ularning jozibadorligi, bebaho tasviri adib asarlarida alohida yoritib berilgan.

Shodmonqul Salom — o‘zbek adabiyotida o‘z o‘rniga ega bo‘lgan mashhur yozuvchi va shoirlardan biridir. U o‘zining badiiy uslubi, chuqur ma’naviy mazmuni va o‘ziga xos tasvirlari bilan o‘zbek adabiyotiga katta hissa qo‘shgan. Salomning asarlari, inson ruhiyatining nozik jihatlarini va ijtimoiy muammolarni tasvirlashda o‘zining muhim o‘rniga ega bo‘lgan. Uning she’rlarida, hikoyalarida va romanlarida xalqning og‘ir kunlari, orzulari va umidlari aks etgan.

Ushbu maqolada o‘tgan asrning 70-yillari ustoz mutarjim Ibrohim G‘afurov tomonidan o‘zbek tiliga tarjima qilingan amerikalik mashhur yozuvchi Ernest Xemingueyning “Alvido, qurol!” romanining o‘zbekcha va ruscha tarjima variantlari asliyat bilan qiyosan tadqiq etilgan. Asarda uchraydigan va muallif uslubi bilan bevosita bog‘liq bo‘lgan ayrim o‘rinlar tarjimasiga ham to‘xtalingan. Milliy til xususiyatlaridan kelib chiqib realiya va o‘xshatishlarni tarjima qilish bo‘yicha tegishli ko‘rsatmalar berilgan.

Ushbu maqolada Shukur Xolmirzayevning hikoyalari haqida fikr yuritilgan. Jumladan yozuvchining " Odam" , " Noma'lum odam" va juda ko'p adabiyotshunoslarimizning e'tirofiga sazovor bo'lgan " Tanholik" hikoyalari tahlil qilingan. Qolaversa yozuvchi uslubi haqida ham gapirilgan.

Detal badiiy tasvirdagi muayyan bir kichik bo‘lak (uzv) bo‘lib, uning badiiy asar
qurilmasini yuzaga keltirishda o‘rni va ahamiyati nihoyatda muhim. Maqolada badiiy
ifodaning ob’ektivligini nazarda tutgan holda, asosan, Shukur Xolmirzayev hikoyalarida
detalning badiiy-funktsional o‘rni tahlil qilingan, yozuvchining o‘ziga xos uslubi, ifoda yo‘sini
xususida fikr yuritilgan. Yozuvchi ijodiningo‘ziga xosligi ayni paytda ijodiy jarayonning o‘ziga
xosligini belgilaydi. Ijodiy jarayon har bir yozuvchida o‘ziga xos tarzda kechadi. Shunday
ijodkorlar borki, ifoda yo‘sinining betakrorligi, badiiy tasvir uslubining o‘ziga xosligi bilan
ajralib turadi.

Mazkur maqolada taniqli o‘zbek yozuvchisi Luqmon Bo’rixon ijodining o’ziga xos uslubi, yozuvchilik mahorati qisqacha o’rganilgan .  Maqolada  yozuvchining mahoratini asarlarini tahlil qilish orqali erishildi.

Okkazional so‘zlar tildagi ifoda vositalaridan biri bo‘lib, ular favqulodda yaratiladigan, ijodkor nutqining individual mahsuli bo‘lib qoladigan, tilning me’yoriy unsurlariga aylanmaydigan, doimo yangilik bo‘yog‘ini saqlaydigan nutqiy hodisadir.

Ushbu maqolada XX asr oʻzbek adabiyotiga katta hissa qoʻshgan oʻzbek yozuvchisi Shukur Xolmirzayevning ijodiy faoliyati toʻgʻrisida soʻz yuritilib, uning “Odam” hikoyasi talqiniga bag’ishlanadi. Hikoya talqin qilinar ekan, undagi bosh obrazlar bilan birga yozuvchi uslubi xususiyatlari ham ochib beriladi.